inhoud

MOMMAERTS

Danyel Dirk

Menu

Begin

Terug

Vooruit

Uitloggen

Inhoud

© Lode Mommaerts

Rijk der Vrouwen

De vedette van de Week. De Vlaamse James Dean.


Hij is in menig opzicht de Vlaamse James Dean, met dit verschil dat hij nog minder tijd heeft gekregen dan de jonge Amerikaan om in een wijde kring door te breken en naar zijnvolle waarde te worden geschat.


Zoveel maanden na zijn al te vroege dood ontvangen wij nog steeds brieven met verzoeken om een foto of om een artikel over hem te publiceren. Wij hebben aan die aandrang niet kunnen weerstaan en met weemoed roepen wij hier de herinnering op aan een jong talent dat zich in de toch al niet zo rijke Vlaamse showwereld als een grote belofte aandiende en dat wij helaas nog slechts kunnen betreuren.


Hij werd op 24januari 1947 geboren te Etterbeek bij Brussel. Toen hij twee jaar oud was, verhuisden zijn ouders naar het landelijke Leefdaal. De jonge Daniël Vangrunderbeek hield van het land en van de open lucht en in de oogsttijd ging hij graag helpen op de naburige hoeven.


Voor de laatste twee leerjaren van de lagere school moest hij naar Leuven. Dat betekende elke dag pendelen. Zijn beste vriend. een knaap die op de hoeve nabij Daniëls vaderhujs woonde, kwam op 10december 1958 bij een auto-ongeval om het levenen na die zware slag trok Daniël zich in zichzelf terug.


De gevoelige jongen kon niet meer vrolijk zijn met de anderen. Hij begon zich als troost te verdiepen in de klanken van de gitaar die zijn ouste zuster hem eens gaf omdat hij extra zijn best had gedaan op school, en ook wel omdat hij vroeger zo graag zong en zoveel van muziek hield.


Daniël concentreerde zich meer en meer op zijn gitaar.


Hij had een expressie gevonden. Hij kocht plaatjes, soms zong hij. maar alleen voor zichzelf, nooit voor anderen.Zijn ouders vonden dat hij te veel in eigen gedachten verdiept was en stuurden hem naar een internaat.


Daar sloot hij vriendschap met enkele muzikaal aangelegde jongens. Samen vormden ze een ensemble met gitaren, maar zingen deed Daniël niet en zijn gitaarspel viel bij de andere jongens niet in de smaak.


Al met al bleef hij niet lang bij het groepje.Trouwens, het werd nu ernst met de studie. Daniel wilde architect worden. Hij ging te Brussel studeren. Zijn vrije tijd vulde hij nog steeds met muziek, maar zonder een ogenblik aan een optreden voor het publiek te denken.


Hij heeft zelf nooit juist kunnen bepalen hoe hij ertoe kwam zich voor een zangwedstrijd te laten inschrijven.


Op die wedstrijd (27 januari 1967) viel hij op door zijn stem, door zijn uiterlijk én door zijn prettige persoonlijkheid. En hij ondertekende een contract om plaatjes te maken.


Het eerste plaatje droeg de liedjes " Ik... Stop... hou... Stop... van... Stop... jou...". "Olé ei torero ".


Het werd goed onthaald. Dan volgde " Jij hoort de drums ", " Meisjes van zestien ". Dat deed het nog beter.Danyel Dirk was ontegensprekelijk een rijzende ster. een dynamische jongeman met veel talent en men voorspelde hem een gulden toekomst...


De zomer van 1969 brak aan. Er verschenen nog meer plaatjes. Er werden fanclubs opgericht.


En Danyel Dirk maakte een LP. Bovendien kreeg hij een " eigen " orkest, de formatie " Woodruff " uit het Antwerpse, die uit vijf personen bestond.


Hij had het zeer druk, want hij moest veel optreden, herhalen, nieuwe songs instuderen... Intussen kwam dé fatale dag, donderdag 28 augustus, onafwendbaar naderbij. Om de laatste dagen min of meer te reconstrueren, heb ik met enkele personen uit het vak gesproken, die in die periode nog contact met hem hadden.


Op maandag, 25 augustus, trad hij te Rumst op in een programma met Marva. Zij vertelde " Het was de eerste keer dat ik met hem samenwerkte.


Voordien had ik hem soms vluchtig gezien bij de platenfirma. Met het plaatje " Wie de taal van de liefde verstaat ", een nummer van Bobbejaan Schoepen en Jan Theys, stond hij op dat ogenblik in de hit parade. Jan Theys had dat nummereerst aan mij voorgesteld maar ik was er niet op ngegaan omdat ik het niet geschikt achtte voor een zangeres.


Danyel maakte er een succes van.


Die avond in Rumst had hij foto's en een bondige biografie bij zich. Ik voelde me wel even gevleid omdat hij mij vermeldde samen met Barbra Streisand, als de zangeressen van wie hij het meest hield.


Die maandagavond bracht hij een nieuw stukje : " Er staat een regenboog in je ogen ".


Hij vroeg het publiek hem te steunen om het liedje naar de top te brengen. Twee weken na zijn dood werd het inderdaad nummer één... " De bewuste donderdag moest hij in Bloemendaal, te Schoten bij Antwerpen, herhalen met "Woodruif ". " Wij waren einde juli met de herhalingen begonnen " vertelde Marc Segal van die groep. " Het ging erom de stukjes van zijn laatste plaat " Zo zijn de meisjes ", " Tik-tak ", die met een studio-orkest waren opgenomen, in te studeren om ermee voor het publiek te verschijnen. Wij waren reeds verscheidene keren met hem opgetreden.


Danyel had veel werk. Hij trad op zijn minst driemaal per week op,er waren veel contracten voor de toekomst afgeslotenen hij repeteerde intensief met " Woodruff ", zijn vaste begeleidingsgroep. De groep heeft nog steeds dezelfde samenstelling als toen.


We hebben een plaatje in het vooruitzicht...


Hoe hij was? Een reuzekerel. sympathiek, open, eerlijk.., een toffe kerel, op zijn Antwerps gezegd.


 " Uit Schoten vertrok Danyel Dirk voor zijn laatste rit.


Hoe het gebeurde, schetste de heer Robert Bylois van Benelux-Theater


" Hij had de laatste weken hard gewerkt.


Aldoor repeteren en optreden... Ik kan me voorstellen dat hij moe was. Die avond keerde hij met zijn wagen terug van Schoten naar Leefdaal. Op de weg naar Leuven was er een wagen vôôr hem, die vertraagde om naar een garage af te zwenken. Danyei remde.


Er lag grind op de weg. De wagen sloeg over de kop en reed te pletter tegen enkele afgedankte wagens die daar stonden. Dat was het einde van Danyel Dirk...


Ik vernam het via de telefoon. Het was een zware slag.


Ik geloofde werkelijk in die jongen. Ik had pas affiches en foto's van hem ontvangen. Later heb ik ze naar de fanclubs gestuurd. De LP die in voorbereiding was, is later nog verschenen. Er was een enorme vraag naar die plaat. Hij had verrassend veel fans... ".


De begrafenis had plaats opwoensdag3september om 11uur, in de oude kerk van Leefdaal, een van de mooiste van Brabant. Het hele dorp was uitgelopen om Danyel Dirk naar zijn laatste rustplaats te vergezellen. Tientallen zangeressen en zangers, evenals vooraanstaanden uit de showwereld, brachten hem een laatste groet. In de kerk speelden de " Woodruif " enkele van zijn songs, aangepast aan de sfeer en zij droegen ook de lijkkist, diep onder de indruk als alle aanwezigen, zeker wel een paar duizend mensen. Amper veertien dagen later verscheen er een plaatje van Marino Faico met een liedje, " Goodbye Dany boy" dat hij de avond voor de begrafenis had geschreven.


Danyel Dirk leeft voort in de herinnering van zeer velen, fris en flink zoals hij was. En velen zullen nog lang de song neuriën, waarvan een fragment uit de tekst op zijn doodsbrief gedrukt werd en zo een bijzondere betekenis verkreeg " Als je de taal van de liefde verstaat, Dan zal je nooit in de duisternis verdwalen, Maar dan leiden je zilveren zonnestralen Naar het beloofde land, het gedroomde land ".


A.Van Lierde


Het Rijk der Vrouwen  08/07/1970

© Lode Mommaerts